کاردستی های مامان و رهام

ماهی...  

آقا رهام, همه کارها رو شما کردی, مامان فقط مثلث ها رو چید , به هم چسبوند و برای ماهی چشم و دهان گذاشت. حالا ایشاالله مامان  زود بزرگ می شه یه کم تو کاردستی درست کردن باهات همکاری می کنه. امیدوار باش!!!

بو قلمون.. 

بدن بوقلمون جای پای رهام و بالهاش جای دست رهامه . به نظرم کار جالبی اومد. خودم که خیلی سرگرم شدم. اما رهام فقط از بخش قیچی کردن , اون هم از نوع با خطرش استقبال کرد.

سلام کوچولوی نازنینم.

این هم از نقاشی ها که بالاخره بعد از مدتها همت کردم و گذاشتمشون.

و اما تاریخچه نقاشی کردنت برمی گرده به حدود یک سال پیش (فکر کنم قبلا هم نوشته بودم) که با دایره کشیدن شروع کردی و یه بار یه کاغذ پر دایره کشیدی به حساب اینکه داری عمو روح اله را می کشی. و بالاخره یکی از روزهای فروردین امسال کار جالب پایین را تحویلمون دادی.

طرف راستی تصویر یه صورته و طرف چپیه هم فکر کنم یا کیف باشه یا سطل زباله. 

بعد شروع کردی به حلزون کشیدن و سیب و صورت و صورت و صورت. درسته که یه مدت فقط صورت می کشیدی اما هر دوره یه چیزی بهشون اضافه می کردی. صورت خندان صورت گریان همراه با اشک صورت عصبانی با ابروهای درهم برهم یا گاهی اوقات لبهای خط خطی که نشون می داد طرف خیلی عصبانیه. صورت با عینک طبی یا عینک آفتابی. موهای کچل (یا به قول خودت چچل) صورت با یه بینی گنده گاهی اوقت هم بدون بینی. چشم ها یی که می کشی خیلی جالبن. انواع چشم، چشم در اندازه فقط یه نقطه یا چشم با یه خط (مثل ژاپنی ها) چشم های تو خالی درشت یا تو پر درشت.

یه مدت هم همه اش گربه می کشیدی که هر کدوم از اینها از یه نقطه تقریبا صفری شروع میشدن و می رفتن تا برسن به اووووووج.

این هم تصویر دو تا پیشی. البته مال یه ماهه پیشه الان دیگه به یه سیبیل اکتفا نمی کنی. تقریبا تمام صورت می شه پر سیبیل. 

این هم از موشی. اون حصاری هم که دورشه مثلا آبه. 

انار 

یه دخمل با گل سرش (این یکی خیلی برای خودم جالبه)

البته اینها فقط یه تعداد محدود موضوعات نقاشیته که تو عکسای موبایل من بود. آلبوم کاملش تو دفترات پیش مامانه که حتما برات نگهش می داره شاید هم خودش یه پست جدا گذاشت.  

عزیزم آقا پسر عاقل و فهمیده خودم اومدم بگم که ماشااله ماشااله خیلی بزرگ شدی هم قدت هم هیکلت هم عقل و فهمت. و اما دلیلش ماجرای دیشبه. خیلی خلاصه می گم به خاطر پشیمونی از موضوع:

دیشب به خاطر خستگی من و آقاجون بعد از چندماه یه بحث حسابی بینمون درگرفت. سر یه موضوع خیلی پیش پا افتاده. بحث که چه عرض کنم... اما تو حتی یه ذره هم گریه نکردی فقط بهت زده بهمون نگاه می کردی و می پرسیدی چی شده دعوا می کنید؟ چرا عصبانی هستید؟ دعوا که کار خوبی نیست. و مغزت پر شده بود از سوالای این شکلکی.

خاله عزیزم هم از تو و هم مجازا از آقاجون معذرت خواهی می کنم (البته همه اش هم تقصیر من نبودهااااا) بحثمون یه سری عوامل بیرونی داشت که بی تقصیر هم نبودن. به هر حال هرچی بود گذشت امیدوارم که دیگه پیش نیاد.  

دوست دارم قشنگم

 حالا هم این عکس ها را میذارم تا یه ذره سرمون گیجی ویجی بره (جهت تنبیه خودم) 

م. شماره 1 (خواب بعد از ظهر)

مامان: رهام تو رو خدا بگیر بخواب

رهام: شما بخواب, من می خوام برم توی هال غصه بخورم.

مامان: خدا نکنه. برای چی می خوای غصه بخوری؟

رهام: برای این که اصلاً خوابم نمی یاد

م. ش 2 ( فلسفه کودک دو سال و نه ماهه من)

رهام: پسرا روسری سرشون می کنن؟

مامان: نه

رهام: دخترا روسری سرشون می کنن؟

مامان: بله

رهام: گاو روسری سرش می کنه؟

مامان: نه پسرم, گاو حیوونه, حیوونا روسری سرشون نمی کنن؟

رهام: گاوا پسرن؟؟.....

م. ش 3 (مسئولیت یا وظیفه)

رهام: آّب می خوام

مامان: لیوان آب پیش تخته. خودت بردار.

رهام: شما بده

مامان: خودت بردار

رهام: شما مامان من هستی , من که مامان شما نیستم.

م.ش. 4 (حرف زشت)

رهام: مامان بیا اینجا.

مامان:  بله؟

رهام: بیا اینجا. چرا نفهمیدی؟

مامان: نفهمیدی زشته؟ بگو چرا متوجه نشدی؟

رهام: ای بابا هی؟ چرا متوجه نشدی؟

یکی از شب های پاییز 88 ( آذر ماه) , هوا بارونی و عالیه. رهام کوچولوی من طوری چتر آدم بزرگا رو دست گرفته و راه می ره که انگار خود چتر دو تا پا در آورده و توی یه پارک ساکت و خلوت, روی برگهای زرد و نارنجی خیس خورده این طرف و اون طرف میدوه. اون شب , تمام این سکوت, تمام این رنگها و برگها و تمام قطره های قشنگ بارون توی پارک فقط مال ما بود, فقط مال ما سه نفر.

مامان و بابا از رهام چند تا عکس یادگاری بارونی میندازن ...

و بعد رهام دو سال و نه ماهه ما هم از مامان و بابا یه عکس یادگاری بارونی میندازه.